İstanbul’un Kartal ilçesindeki Anadolu Adliye Sarayı cüssesi itibarıyla “dünyanın en büyük” yargı merkezi olarak ilan edilmişti. Nicel büyüklüğün amaca ne kadar hizmet ettiğiyse epeyce tartışmalı bir konu. Binalar abartılı derece büyük hale getirilince içinde bulunması gereken “adalet” de; vatandaşlar gibi çok katlı yapının asansörlerinde, uzun koridorlarında kaybolup gidiyor.
Hafta başında (9 Kasım 2026) Anadolu Adliyesinde seçilmiş Beykoz Belediye Başkanı Alaattin Köseler’in “yenilenmiş” davası vardı. Önce yeni dava açıldı. Sonra iki dava birleştirildi. Köseler bu durumu “yedekleme” olarak açıklıyor. Yani bir dava beraata doğru ilerliyorsa yenisi yola çıkarılıyor.
Yeni dava ile birlikte yeni bir heyet de gelmişti. İlk davada Alaattin Köseler’e “tahliye” kararı veren hakim başka göreve atanmış, yerine onu tutuklayan hakim gelmişti. Köseler duruşmada sözlerine başlarken kendisini yakından ilgilendiren bu değişikliği selamladı:
-Yeni göreviniz hayırlı olsun!
Duruşma başladı. Yeni dava “rüşvet” konusu hakkında… İmara aykırı olan bina için yıkım kararı alınmış. Neredeyse iki buçuk üç yıl önce. Binanın sahibi güçlü bir müteşebbis… Yıkım başladıktan bir saat sonra idare mahkemesinden yürütmeyi durdurma kararı alıp geliyor. Sonra tamamı AKP döneminde belediyeye girmiş bürokratların odasında üç buçuk saat çeşitli konularda “sohbet” ediyorlar. Bu “kısa” sohbet esnasında müteşebbisin “ben en tepeye 8 milyon verdim” dediği konusunda ortak karar alan yetkili kişiler bunu tutanak haline getirelim diyerek bir belge düzenliyorlar. Ama bu belgede iddia sahibinin imzası yok. Ona attırmamışlar!.. Belge altı ay o halde bekledikten sonra savcılığa gidip suç duyurusunda bulunuyorlar.
Peki suçlanan kişi, yani Alaattin Köseler bu sırada nerede?
Silivri’de tutuklu!
Onu suçlayan rüşvet tutanağını neden altı ay sonra verdiniz savcıya?
Efendim o sırada şöyle bir şey vardı, yürütmeyi durdurma…
Onunla ilgisi yok ki!
Bu soruların bir bölümünü hakim, bir bölümünü de avukatlar sordu. Belediyede üst düzey göreve getirilmiş tanık onları ikna eden bir yanıt veremedi. Veremeyeceği de iyice belli olunca hakim “yeter artık aynı soruları sormayın” diyerek tanığı yerine oturttu.
Salonda rüşvet verdiği ileri sürülen müteşebbis de vardı. Sıra ona geldi. Bulgaristan Türklerinin orada yaşadığı sıkıntıları anlattı. 1987’de ANAP döneminde 300 Mark rüşvet verdiğini ekledi. Uzun edebi söyleminin finalinde noktayı koydu:
-Vallahi de billahi de vermedim!
Bu önemli “ayrıntı” yeterli ilgiyi çekmedi. Aslında ayrıntı dediğim şey davanın taşıyıcı direği! Ama duruşmanın en ilginç yeri biraz sonra yaşanacaktı. Hakim, Alaattin Başkan’ın oğlu Ali Köseler’in çiklet çiğnediğini fark etti:
-Sen beyazlı kalk ayağa, çık dışarı. Çıkartın şunu…
Ali çikleti yuttuğunu artık çiğneyemeyeceğini söylerken hakim “alın şunu, dört gün disiplin cezası veriyorum” deyince güvenlik güçleri kelepçeyi takmışlardı bile… Firdevs Köseler ağlamaya başladı. Hakim onu da “teskin” etmek gereğini hissetti:
-Sen de çık dışarda ağla!
-Sayın başkan çocuk iki yıldır babasından uzakta… Bizleri bu kadar mağdur etmeyin lütfen!
-Tamam bırakın, sen de çık dışarı oğlunu al gel.
Böylece çiklete de kelepçe takıldı haberlerinin önüne geçilmiş oldu. Ali Köseler özelinde salonda kısmi bir “özgürlük rüzgârı” esti!
Aile kökleri 1800’lere dayanan eski bir Beykozlu telefonla arayarak beni aydınlatma gereği hissetmiş ki, “bizim buralar yağmalanıyor” dedi:
-Alaattin onun için içerde!
***
Bir başka yargı hikâyesinin kahramanı Halil Yakut 1997 doğumlu bir devrimci genç… Şu anda İzmir Şakran Cezaevinde tutuklu. Suçu “terör örgütü üyeliği” olarak iddianamelerde yer alıyor. Savcılık 1960’larda kurulan Fikir Kulüpleri Federasyonu’ndan itibaren DEV-GENÇ, Mahir Çayan’ın lideri olduğu Türkiye Halk Kurtuluş Partisi – Cephesi (THKP-C) 1970’lerin sonunda DEV-YOL ile ayrılıp DEV-SOL halini alan yapıyı özetleyerek devam ediyor… Bunlar bizim belgesellerini yaptığımız yakın tarih çalışmalarının özeti. Kitaplıklar dolusu eser yayınlandı. O örgütlerin kahramanlarından hayatta kalanları 80 yaş bandına eriştiler. Halil ise henüz 20’li yaşlarının sonunu sürüyor. Arada 60 yıl var!
Bu tuhaflık mahkemelerin de dikkatinden kaçmadığı için yargılama konusunda emin değiller, ama tutuklu kalması konusunda hemfikirler.
İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi “sanık Muğla’da yakalandığı için” diyor:
“Muğla Terör İhtisas Nöbetçi Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine…”
Muğla yargısı da benzer bir kararla “biz yetkili değiliz” diyor:
“Sanık Hatay nüfusuna kayıtlı olduğundan ve katalog suçlar bakımından Hatay Ağır Ceza Mahkemesine sevkine…”
Türkiye’de bir terör örgütü üyesi yakalanıp mahkemeye çıkartılacak da mahkeme “ben bunu yargılamaya yetkili değilim” diyecek ha?
Halil Yakut’u serbest bırakın, ona yalan yanlış iftiralar atan itirafçıları tutun! Bi oku doğru dürüst atamıyorsunuz deyin.
***
Bir diğer manzara da şarkı söyleyerek “terör örgütüne taraftar toplamakla” suçlanan Grup Yorum Emekçileri için açılan davalarda… Büyük bir senfoni orkestrası boyutlarına erişen topluluk üyeleri benzer adaletsizlik çemberi içinde kuyu tipi hapishanelerde ölümüne direniyorlar.
Uğradıkları haksızlıklara karşı açlık grevleriyle isyan ediyorlar. Onlar adına Silivri hapishanesinden yazan Rezzan Şengör “her insan bulunduğu yere bakmaksızın karanlığa karşı bir adım atacak sorumluluğa sahip olmalıdır” diyor:
-Biz burada sekiz buçuk metrekarelik havasız güneşsiz hücrede Grup Yorum Emekçileri olarak bunun çabasını veriyoruz!
Nasıl mı?
Cem Dursun ve Taceddin Erol Şahin 196, Cemil Kurt ve Emircan Yazı 122 gündür tecrit koşullarına karşı açlık grevindeler. (11 Kasım 2026 günü Cem Dursun, Merve Kurt, Rıdvan Akbaş İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi tahliye kararı verdi.) Tek iyi haber de bu işte…
Okuyanlar için “iç açıcı” bir yazı olamadığını biliyorum. Ne yapalım ki yaşadığımız gerçekler böyle:
-Memleketimden adalet manzaraları!